Biblia Tora Koran

Biblia – Tora – Koran

Te trzy wielkie święte księgi są podstawą dwóch największych religii: Judeo-chrześcijanizmu oraz Islamu.

Biblia

to zbiór ksiąg świętych w judaizmie i chrześcijaństwie. Słowo biblia pochodzi od gr. pojęcia he biblos, zapożyczonego z języka egipskiego; oznaczało w nim łyko papirusu, z którego wytwarzano materiał piśmienny; ostateczna nazwa pochodzi od formy zdrobniałej tego pojęcia – to biblion książeczka, a w liczbie mnogiej ta biblia: książeczki, zwoje.

Biblia zawiera Stary Testament i Nowy Testament. Kościoły chrześcijańskie dzielą księgi Starego Testamentu na 3 części:

1) księgi historyczne,

2) księgi dydaktyczne (mądrościowe),

3) księgi prorockie.

Nowy Testament dzieli się na:

1) księgi historyczne: Cztery Ewangelie i Dzieje Apostolskie

2) księgi dydaktyczne: Listy (21)

3) księgę prorocką: Apokalipsa św. Jana.

Podział Biblii na rozdziały i wersy został wprowadzony stosunkowo późno, aby ułatwić powoływanie się na poszczególne teksty. Starożytni Żydzi dzielili Stary Testament na sekcje służące do lektury w liturgii synagogalnej. Dopiero w IX w. zaczęto dzielić tekst na wersy. Współczesny podział Starego i Nowego Testamentu na rozdziały wprowadził w 1206, w odniesieniu do wersji łacińskiej S. Langton. ( Kardynałowi Langtonowi przypisuje się autorstwo hymnu Veni Sancte Spiritus oraz to, że jako pierwszy podzielił Biblię na rozdziały. Był on także autorem licznych komentarzy, glos, zbiorów kazań, a także dzieł historycznych i poetyckich. Zmarł w Slindon i został pochowany w katedrze w Canterbury.)

Terminy Stary TestamentNowy Testament sięgają czasów biblijnych. Łacińskie słowo testamentum: ostatnia wola jest przekładem gr. słowa diatheke, będącego tłumaczeniem hebrajskiego słowa berit: przymierze.

Już prorok Jeremiasz zapowiadał, że Bóg zawrze nowe przymierze (Jr 31,31n), co później wykorzystał autor Listu do Hebrajczyków (Hbr 8,13). Wyrażenie stare przymierze pojawia się u św. Pawła (2 Kor 3,14) w odniesieniu do Starego Testamentu. Nazwa przymierze akcentuje zbawczą inicjatywę Boga, który przez Jezusa Chrystusa ustanowił nowe przymierze z ludzkością (Łk 22,20; 1 Kor 11,25).

Biblia hebrajska została napisana w języku starohebrajskim, przy czym zawiera też nieliczne teksty (Dn 2,4b – 7,28; Est 4,8 – 6.18; 7,12 – 26; także 2 słowa w Rdz 31,47 i jedno zdanie w Jr 10,11) w języku aramejskim. Nowy Testament spisano w języku greckim, używanym w I w. na Bliskim Wschodzie, noszącym nazwę koine dialektos lub po prostu koine.

Najstarszy fragment Biblii hebrajskiej, znaleziony 1979 w Jerozolimie, pochodzi z ok. 600 p.n.e. i zawiera tekst Księgi Liczb (Lb 6,24 – 26, bez wierszy 25b.26a). Odkrycia w Kumran (Qumran) 1947 wydobyły na światło dzienne ok. 190 fragmentów rękopisów Biblii hebrajskiej pochodzących z okresu od III w. p.n.e. do I w. n.e. Wśród nich zachował się pełny tekst Księgi Izajasza z II w. p.n.e.

Tekst Nowego Testamentu jest reprezentowany przez papirusy (ok. 109), kodeksy, lekcjonarze i cytaty Ojców Kościoła. Najstarszym świadectwem Nowego Testamentu jest papirus J. Rylandsa z początku II w., zawierający fragment Ewangelii św. Jana (J 18,31 – 33.37n).

Biblia jest zbiorem ksiąg, za których autorstwem kryją się konkretni ludzie, choć w większości wypadków są to osoby anonimowe, które dokonywały zapisów pod wpływem boga ojca lub Ducha Świętego. Literatura biblijna rozwijała się stopniowo przez wiele wieków. U podstaw tradycji pisanej znajduje się tradycja ustna, obejmująca m.in.: pieśni, sagi, zwyczaje, legendy, prawa, ryty liturgiczne.

Do najstarszych zabytków zalicza się pieśń Debory (Sdz 5), pochodzącą prawdopodobnie z XII w. p.n.e. Pięcioksiąg, który w obecnej formie był przez długie wieki przypisywany Mojżeszowi, został zredagowany ostatecznie dopiero w VI lub nawet V w. p.n.e. Jest on – podobnie jak pozostałe księgi Starego Testamentu wynikiem długiego procesu redakcyjnego, który do czasów współczesnych stanowi przedmiot gruntownych badań. Faktyczny przekaz ustny sięga III tysiąclecia p.n.e. a z II tysiąclecia p.n.e. pochodzą ryty skalne i piktoglify ukazujące chociażby potop lub stworzenie świata. Gliniane tabliczki z Tyru pochodzące zapewnie z około 2600 roku p.n.e.  zawierały prawdopodobnie fragmenty księgi „powtórzonego prawa” (niestety zaginęły w III Rzeszy w okresie II wojny światowej).

Powstanie tekstów Nowego Testamentu zamyka się w obrębie jednego wieku. Podstawą przekazu nowotestamentowego było życie Jezusa z Nazaretu, którego świadkami byli powołani przez niego uczniowie i apostołowie. To oni przekazali pierwsze informacje na temat jego działalności i nauczania.

Przełomowym momentem interpretacji jego słów i czynów były wydarzenia paschalne, tzn.: męka, śmierć, zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Biblia jest historycznym zapisem Bożego objawienia, które dokonało się przez historyczne wydarzenia zbawcze i słowo Boże. Objawienie biblijne opiera się na doświadczeniach historycznych (np. na oswobodzeniu Izraelitów z niewoli egipskiej czy objęciu przez Izrael w posiadanie ziemi obiecanej).

Autorzy biblijni, zarówno prorocy, mędrcy, jak i psalmiści, odkrywają religijne znaczenie historii; dowodzą, że nawet za bardzo dziwnymi wydarzeniami, jak sprzedanie Józefa przez jego braci do niewoli w Egipcie, stoi Boża wola (opatrzność), bowiem to Bóg kieruje wszystkimi wydarzeniami na świecie i historią swego ludu.

Słowo Boże otrzymało formę pisaną, aby kolejne pokolenia miały do niego dostęp. Mojżesz spisał Prawo i dał je kapłanom, synom Lewiego i polecił, aby co 7 lat w Święto Namiotów (Sukot) czytano je całemu ludowi (Pwt 31,9 – 11). Jednakże przekazane na piśmie słowo Boże wymaga od ludzi przyswojenia go sobie i uwewnętrznienia. Ci, którzy tego słowa słuchają, mają je wypełnić i nim żyć – ma ono być wypisane w ich sercach.

Mimo różnorodności pism i ich autorów Biblia przejawia organiczną jedność. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju opisujące stworzenie świata mają swój odpowiednik w ostatnich rozdziałach Apokalipsy św. Jana zapowiadających nowe niebo i nową ziemię. Upadek człowieka w grzech (Rdz 3) jest jednocześnie zapowiedzią Bożego odkupienia. Obietnice i przymierze zawarte z Abrahamem otrzymują swój dalszy ciąg w historii wyzwolenia z niewoli egipskiej i w opisie spełnienia się obietnic poprzez zasiedlenie ziemi obiecanej.

Powstanie „królestwa bożego” jest związane z zapowiedzią przyszłego króla, Mesjasza. Spełnienie się tych obietnic dokonuje się następnie w osobie Jezusa Chrystusa, który jest zarówno prorokiem, kapłanem i królem. Jego królestwo jest niezniszczalne, a doskonała ofiara złożona na krzyżu przewyższa i znosi ofiary tzw. starej ekonomii zbawienia. Dar Ducha Świętego staje się wypełnieniem proroctw zapowiadających nowe Boże prawo wypisane w ludzkich sercach. To wszystko nadaje Biblii wewnętrzną spójność, która pozwala uchwycić jej główne przesłanie – Bożą wolę zbawienia człowieka. W miarę rozpowszechniania się chrześcijaństwa powstawały przekłady Biblii na języki narodowe ludów dawnego imperium rzymskiego. W XV w. Biblia w całości bądź fragmentach była już przetłumaczona prawie na wszystkie języki narodowe Europy. ( Powstała także wersja protestancka)

Czytanie tekstu biblijnego podczas zebrań liturgicznych jest potwierdzone przez samą Biblię. Księga Nehemiasza informuje, że Ezdrasz podczas Święta Namiotów (Sukot) odczytał zgromadzonym Izraelitom Prawo Mojżeszowe. Jezus podczas nabożeństwa w synagodze w Nazarecie odczytał urywek tekstu z Księgi Izajasza i skomentował go. W czasach rodzącego się chrześcijaństwa liturgia synagogalna zawierała 2 główne czytania zaczerpnięte z Prawa Mojżeszowego (Tory) i proroków (haftara). Dzisiaj zarówno Żydzi, jak i Samarytanie w ciągu jednego roku liturgicznego czytają cały tekst Pięcioksięgu.

Kościół pierwotny przejął tę praktykę, ale już w II w. czytano na zgromadzeniach liturgicznych upomnienia apostołów albo pisma proroków. Natomiast w III w. czytano już Ewangelie, części ksiąg Starego Testamentu i pozostałe księgi Nowego Testamentu. Od IV w. perykopy biblijne były tak dobierane do różnych zgromadzeń liturgicznych (czytania mszalne, liturgia sakramentów, wigilie), by całość Pisma Świętego można było odczytać w ciągu jednego roku kalendarzowego.

W Kościele katolickim po Soborze Watykańskim II wprowadzono podczas mszy św. trzyletni cykl czytań biblijnych w zastosowaniu do niedziel oraz dwuletni w odniesieniu do dni powszednich. Poszerzono również lekturę Pisma Świętego w liturgii godzin kanonicznych. Biblia a zwłaszcza jej Nowy testament jest księgą miłości i wybaczenia.

Tora

w węższym znaczeniu Tora to nazwa Pięcioksięgu Mojżesza (hebr. Chumasz, gr. Pentateuchos), czyli 5 początkowych ksiąg Starego Testamentu (Biblii hebrajskiej):

  1. Księga Rodzaju lub Początku (Bereszit),
  2. Księga Wyjścia (Szemot),
  3. Księga Kapłańska (Wajjikra),
  4. Księga Liczb (Bamidbar),
  5. Księga Powtórzonego Prawa (Dewarim).

Księgi te zawierają zarys dziejów ludzkości od stworzenia świata oraz historyczną relację o życiu Mojżesza, wyjściu Izraelitów z Egiptu, przymierzu zawartym z Bogiem na Synaju oraz o  wędrówkach Izraelitów aż do śmierci Mojżesza. Włączono do nich zachowane przepisy prawa społecznego i  religijnego dawnego Izraela oraz zarządzenia i przepisy dotyczące kultu. Według badaczy proces powstawania i  redagowania Tory trwał wiele wieków (niektóre opowieści i  przepisy prawne pochodzą prawdopodobnie z czasów przed mojżeszowych).  Najstarsze były przekazy ustne, które dotyczą zwłaszcza stworzenia świata pochodzą one najprawdopodobniej z przełomu V i IV tysiąclecia p.n.e. Najstarsze ryty skalne ukazujące fragmenty scen z Tory pochodzą z III tysiąclecia p. n.e. Te przekazy w zmienionej formie dały początek mitom egipskim i miały wpływ na kształtowanie się religii egipskiej oraz także przyczyniły się do powstania mitu o Gilgameszu ( biblijny potop). Ważnym etapem  kształtowania się Tory były redakcje: deuteronomiczna z VII w. p.n.e., reforma religijna króla Jozjasza (622 – 621 p.n.e.) i kapłańska z VI – V w. p.n.e.

Ustalenie kanonu Tory (hebr., nauka, pouczenie, prawo) czyli Prawa, nastąpiło prawdopodobnie ok. V – IV w. p.n.e. Dla wyznawców judaizmu Tora to najważniejsze objawienie, księga święta, normatywna podstawa całokształtu życia religijnego i społecznego jednostki oraz całej wspólnoty wyznawców judaizmu, a jej tekst nie może ulegać żadnym zmianom.

W szerszym znaczeniu nazwa Tora odnosi się do całego Starego Testamentu, a w najszerszym – do całości tradycji żydowskiej. Tradycja ta składa się bowiem z Prawa pisanego (tora sze-bi-chtaw), zawartego w Biblii hebrajskiej, oraz Prawa ustnego (tora sze-be-al pe), przekazanego w Talmudzie. Według tradycji rabinicznej, obydwa Prawa Bóg miał objawić Mojżeszowi jednocześnie i oba są równie ważne.

Sefer Tora, hebrajska nazwa zwoju, na którym jest spisany Pięcioksiąg przechowywany w synagogach. Sefer Torę, okrytą pokrowcem, zwaną sukienką (meil), i przystrojoną ozdobami ze szlachetnych metali (klej kodesz), przechowuje się w świętej skrzyni (aron ha-kodesz).

Tora albo Stary Testament jest najstarszą znana nam „księgą „ biblijną, starszą niż księgi egipskie. Badania archeologiczne ukazują, że Egipcjanie zapożyczyli właśnie ze starego testamentu szereg swoich mitów.

 

 (Quran) Koran

Koran (po arabsku “czytanie”) to według Małej Encyklopedii Powszechnej z roku 1959 “święta księga muzułmanów, zawierająca objawienia Mahometa. Dzieli się ona na 114 sur (objawień), i stanowi kodeks podstawowych przepisów religijnych i prawnych Islamu.” Według Muzułmanów Koran jest jedną z dwóch podpór (“nóg”) które razem tworzą podstawy Islamu. Drugą “nogą” Islamu jest tzw. Sunnah. Quran różni się od Sunnah głównie formą: Quran jest dokładnym powtórzeniem słów Allacha, zaś Sunnah była tylko zainspirowana przez Allacha, ale jej słowa pochodzą od proroka Mahometa. Zdaniem Islamu, Quran nie był po prostu podyktowany Mahometowi przez Allacha, ale wręcz każda litera w nim, każdy znak, pochodzi bezpośrednio od Boga (Allacha). I tak według “Planety Islam” ( nieprawdziwa intestacja historyczna) “Allach objawiał swe święte księgi różnym narodom w różnych epokach”. Muzułmanie uważają więc, iż: Abraham otrzymał od Allacha Przymierze i nakaz obrzezania wiernych, ( zapożyczone ze starego testamentu). Mojżesz otrzymał od Allacha “Taurat”, czyli Księgi (Prawo) Mojżeszowe (żydowską Torę), Dawid otrzymał od Allacha “Az-Zabur” czyli Psalmy, Jezusowi (po żydowsku Jeszua, po arabsku Isa) została objawiona przez Allacha “Al-Indźil” czyli Ewangelia zaś Quran (Koran) został objawiony Muhammedowi (Mahometowi) jako ostatnia i najważniejsza, zastępująca i poprawiająca wszystkie poprzednie, ostateczna Święta Księga Islamu.

Prorok Muhammad (saas) jest, zdaniem Muzułmanów, ostatnim łącznikiem między Allachem a ludzkością, stąd Quran jest ostatnią wiadomością (księgą), którą ludzkość otrzymała od Allacha. Księgi poprzedzające Koran, takie jak Tora, Psalmy i Ewangelie zostały zastąpione Koranem, który, według Muzułmanów,  jest dzisiaj dokładnie taki sam, jak ten dany przez Allacha prorokowi Mahometowi w latach 610 do 622 naszej ery.( faktycznie to obecnie drukowane egzemplarze Koranu zawierają szereg nowych wpisów jakie nie istniały w okresie Mahometa np. dotyczących walki z Izraelem lub USA)    Według Islamu Koran jest więc ostatnią księgą daną ludziom przez Boga (Allacha), księgą najważniejszą z tu wymienionych, księgą która potwierdza prawdę w poprzednich księgach, i która koryguje ich błędy. Zaś zdaniem Muzułmanów “to, co przeczy “Tawheed” (monoteizmowi) w poprzednich księgach (głównie w Nowym Testamencie – LK) zostało skorumpowane przez ludzi”. Tak więc Muzułmanie wierzą, iż Biblia i Talmud zawierają słowa Allacha, lecz zostały one tam zmieszane ze słowami ludzkimi. Innymi słowy: wszelkie księgi poprzedzające Koran (takie jak Tora, Talmud, Stary i Nowy Testament) były manipulowane przez żydów i chrześcijan. Natomiast Quran, jako zawierający słowa Allacha, i to bez jakichkolwiek błędów, jest uznawany przez Islam za księgę nieomylną, jedyną w całości objawioną przez Boga (Allacha): “Czy oczekujecie, że oni wam uwierzą mimo że jakaś ich grupa po usłyszeniu Słowa Allacha świadomie je zmienia, dobrze je zrozumiawszy?” (Koran, 2:75).   Muzułmanie wierzą więc, że Taurat (Tora) była księgą (lub księgami) objawioną Mojżeszowi przez Allacha. Jednakże zdaniem Muzułmanów księgi Mojżesza zawarte w Biblii, czy też w późniejszym Talmudzie, nie są oryginalnymi księgami danymi Mojżeszowi przez Boga, jako iż w miarę upływu czasu zostały one zmienione i połączone z komentarzami rabinów i tzw. uczonych w piśmie. Jako przykład takiej manipulacji Muzułmanie podają ostatnie wersety Księgi Powtórzonego Prawa, w której Mojżesz własnoręcznie opisuje swą własną śmierć i miejsce jego własnego pochówku. Tak więc Mojżesz nie może być autorem słów: “i pochowano go w dolinie krainy Moabu naprzeciw Bet-Peor, a nikt nie zna jego grobu aż po dziś dzień.” (Księga Powtórzonego Prawa 34:6). Chrześcijanie radzą sobie tu poprzez dodanie komentarza głoszącego iż: “ostatnie rozdziały zostały później dodane” (p. np. Biblia Tysiąclecia, wyd. 3 i 4 – str. 172, co jest zgodne z badaniami historycznymi).     Jednakże nie to jest najważniejsze z szeregu czynników które dzielą muzułmańską i chrześcijańską interpretację świętych ksiąg. W odróżnieniu od Chrześcijan, Muzułmanie nie uważają Jezusa (Jeszui, Isy) za Boga, a jedynie za jednego z wielu żydowskich proroków poprzedzających Muhammeda (Mahometa), czyli stawiają go na poziomie Abrahama, Mojżesza i Dawida, a więc śmiertelników, a nie Boga. Według Islamu Jezusowi została jedynie objawiona przez Allacha “Al-Indźil” czyli Ewangelia, a więc księga o znacznie niższym ciężarze gatunkowym niż Quran (Koran), który został objawiony, jako ostatnia i najważniejsza Święta Księga, największemu prorokowi Islamu, czyli Muhammedowi (Mahometowi). Stąd w Islamie Jezus stoi nie tylko poniżej jedynego Boga ( w jednej Osobie), czyli Allacha, ale nawet poniżej proroka Mahometa. O boskości syna Maryi nie ma więc mowy w Islamie, który jest, podobnie jak Judaizm, religią monoteistyczną, i to monoteistyczną z iście żelazną konsekwencją. Co więcej, Quran zawiera w sobie polemikę z chrześcijanami, którzy twierdzą iż Jezus był  Bogiem jako iż musiał on być synem Boga, gdyż żaden człowiek nie był mu ojcem. Replika Quranu jest tu taka, iż Adam i Ewa też nie mieli człowieka jako ojca, a nawet kobiety jako matki, a jednak bogami na pewno nie byli. Islam uważa też, iż nie obecnie nie istnieje już Ewangelia Jezusa. Zdaniem Muzułmanów Ewangelie zawarte w Nowym Testamencie są opowiadaniami o czynach i życiu Jezusa danymi nam z drugiej lub nawet trzeciej ręki. Za częścią teologów chrześcijańskich Islam uważa, iż jedynie Mateusz i Jan byli prawdziwymi apostołami Jezusa, zaś Marek i Łukasz byli jedynie uczniami Pawła, który sam nigdy nie widział Jezusa. Wiadomo też że istnieje wiele innych ewangelii (na przykład według Tomasza, Barnaby czy Hebrajczyków) które jednak na soborze Nicejskim zwołanym przez Cesarza Rzymskiego w roku 325 n.e. zostały uznane za niekanoniczne i usunięte z Nowego Testamentu. (faktycznie najstarsza jest ewangelia według św. Marka). Tak więc Muzułmanie wierzą w Ewangelię Jezusa, ale w taką jaka została ona objawiona Jezusowi przez Allacha, a nie w taką, jaką jaka była faktycznie i historycznie i jaką naucza współczesne Chrześcijaństwo, oraz zdecydowanie odrzucają, jako niezgodną z Prawem Mojżeszowym, boskość Jezusa: “Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach i pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym…”(Księga Wyjścia, 20:3-5). (Jest to całkowity błąd interpretacyjny bowiem Bóg jest jeden ale w trzech osobach: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty). “I w ich ślady Posłaliśmy Jezusa, syna Marii, potwierdzając to co przed nim objawione zostało w Taurat, i Daliśmy mu Ewangelię, w której było przewodnictwo i światło, potwierdzające Taurat, przewodnictwo i napomnienie dla Bogobojnych.” (Koran 5:46).

Zdaniem Muzułmanów jednym z cudów Koranu jest to, że jest on strzeżony przez samego Boga (Allacha) od wszelkich zmian i manipulacji. Muzułmanie wierzą więc, iż do dzisiejszego dnia nie istnieją na świecie dwa różniące się od siebie (oficjalnie uznawane) egzemplarze Koranu, i że pozostanie tak dopóki Allach nie zabierze Koranu z ziemi. Bowiem dla Islamu “Koran, który został objawiony Muhammedowi jest prawdziwym, nie stworzonym słowem Allacha. Fałsz nie może być do niego dodany, ani też żadna część nie może być z niego usunięta”, i co więcej “Allach zesłał ludziom (poprzez Mahometa) Koran, aby ujawnić wszystko co uważa on za dobre dla ludzkości na tym świecie, zarówno jak i w życiu wiecznym, i że w Quranie nie ma i być nie może żadnych sprzeczności.” Faktycznie to istnieją co najmniej cztery wersje Koranu różniące się w istotnych elementach treścią. Ponadto sam Mahomet jeszcze za swojego życia dokonał korekt Koranu. Także wersja drukowana przez chociażby Arabię Saudyjską jest zupełnie inny niż pierwotna wersja Koranu. “A jeżeli powątpiewacie względem tego, co My zesłaliśmy naszemu słudze, to napiszcie choć jeden podobny rozdział i wezwijcie do tego swoich pomocników oprócz Allacha o ile jesteście prawdomówni.” (Koran, 2:23), “Czyż zatem nie zastanowią się oni nad Koranem? Gdyby pochodził on od kogokolwiek innego poza Allachem, zapewne znaleźliby w nim wiele sprzeczności.” (Koran, 4:82).

Koran jest księgą zemsty i walki – Ale w takim razie skąd się wziął? Tutaj musimy się przyjrzeć aniołowi o imieniu Dżibril. Skoro wiemy, choćby ze sceny Zwiastowania NMP, że Gabriel jest posłannikiem Boga, a Koran nie pochodzi od Boga, to Dżibril nie mógł być Gabrielem. Kim w takim razie był? Czy był samym Allahem? Kim był Allah? Wbrew pozorom, Allah znacząco różni się od chrześcijańskiego Boga. Przede wszystkim, w chrześcijaństwie jest wyraźnie powiedziane, że Bóg jest Dobrocią. „Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg” (Mk 10:18). Oznacza to, że zło nie pochodzi od Boga, gdyż przymiotem Boga jest Dobroć. Przez zło rozumiemy brak Boga, przeciwieństwo stworzenia. Gdyby Bóg mógł czynić zło, to byłby logicznie sprzeczny (Zły i Dobry równocześnie, istniałby i nie istniałby równocześnie). Czy sam Allah może czynić zło? Dla wielu może być to zaskakujące, ale zgodnie z muzułmańską teologią, tak. Według muzułmanów sugerowanie, że Allah czegoś nie może, nawet jeśli jest to logicznie sprzeczne, jest bluźnierstwem. Allah może wszystko i nic go nie ogranicza. W wersecie 5:64 Koranu możemy przeczytać: „Żydzi powiedzieli: Ręka Boga jest skrępowana! To ich ręce są skrępowane, oni zaś zostali przeklęci za to, co mówili. Ręce Boga przeciwnie, są szeroko otwarte: Od rozdaje jak chce”. Oznacza to, że muzułmanie odrzucili żydowską koncepcję dobrego Boga, zastępując go kimś, kogo oni uznają za coś więcej. Należy też zauważyć, że Allah może działać wbrew temu, co sam głosił. W 4:82 czytamy „Czyż oni nie zastanawiają się nad Koranem? Przecież gdyby on pochodził od kogoś innego niż od Boga, z pewnością znaleźliby w nim liczne sprzeczności”. Jednak w Koranie sprzeczności istnieją i islamscy teologowie nawet zdają sobie z nich sprawę. Dlatego też część wersetów została anulowana. Jakim prawem? Otóż w zgodzie z wiarą islamską, Bóg może nakazać pewne rzeczy, a później z sobie wiadomych powodów może je odwołać. Mówi o tym werset 2:106: „Kiedy znosimy jakiś znak albo skazujemy go na zapomnienie, przynosimy lepszy od niego lub jemu podobny. Czyż ty nie wiesz, że Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny?”. Stoi to w wyraźnej opozycji do słów Jezusa: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni” (Mt 5:17). Także cała osłona teologiczna Koranu głoszona przez mahometan mówi, że nie bojownik zabija przeciwnika ale sam Allach. Tak wiec jest to księga zła. W każdym razie, widzimy, że „Allah nie jest dobry”. Jest istotą obdarzoną wolną wolą, ale zdolną do czynienia zła i zaprzeczaniu samej sobie. Oznacza to, że nie może być Bogiem. Może być w takim razie co najwyżej aniołem. Ale jakim aniołem? Kim jest anioł, który śmie uważać się za Boga? Według sunny to Dżibril objawił się Mahometowi i rozkazał mu recytować wersy Koranu. Według hadis Mahomet po pierwszym spotkaniu (spotykali się wielokrotnie) był przerażony i uciekł („Mimo przerażenia, jakie ogarnęło Proroka i mimo faktu, że czytać nie umiał, wziął on Księgę do rąk i odczytał”). Tradycja głosi, że anioł ukrywał swoje prawdziwe oblicze i objawiał się pod postacią człowieka, mężczyzny, pięknego i przerażającego równocześnie. Pytanie: dlaczego Mahomet był przerażony tym spotkaniem? Czyż Bóg, gdy kogoś powoływał, nie mówił „nie lękaj się”? Sama postać Dżibrila jest tyle ciekawa, że był on swego rodzaju przewodnikiem Mahometa. Towarzyszył mu przez całe życie, a w końcu wziął go w podróż w zaświaty i do nieba, przed oblicze Allaha. Cała więc nauka islamu pochodzi od Dżibrila i nie jest pewne, czy ktoś stał nad nim, czy też to on zwodził Mahometa. Sam Mahomet miał zresztą początkowo liczne wątpliwości (obawiał się nawet, czy nie jest opętany), a dopiero po sugestiach żony uwierzył w swoją misję i w pełni poddał się objawieniom. Gwoli ścisłości, Dżibril jest tylko jedną z czterech opcji, skąd mógł się wziąć Koran. W samym Koranie mamy też napisane, że słowo zostało zwiastowane przez „aniołów”, (bliżej nieokreślonego) „ducha” bądź też „Allaha pod postacią człowieka”. Nawet jeśli przyjmiemy to ostatnie, to wciąż mamy postać, która nie pokazuje swojego prawdziwego oblicza. Tak więc możliwe jest, że Allah i Dżibril to ta sama osoba, którą my (chrześcijanie) nazwalibyśmy demonem? Ewangeliczna zasada poznania jest bardzo prosta: „poznacie ich po ich owocach” (Mt 7:20). Za tym, że jest Koran księgą podyktowana przez demona wskazuje także wiele sformułowań, które jednoznacznie nawołują do tak zwanej drogi miecza.

 

Wiera

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *