poledwica

Polędwica – tradycyjny produkt Polski

Polędwica łososiowa, polędwica sopocka – dawniej w latach pięćdziesiątych zwane surową i gotowaną, a wcześniej od początku XX wieku chłopską i pańską.

Mało, kto wie, a i w internecie niewiele można znaleźć informacji skąd to danie się wzięło a przecież jest to tradycyjny produkt Polski.

W XVI wiecznych kulinariach polskich można znaleźć przepisy jak przygotować polędwice wędzoną ( łososiowa), także w przepisach domowej apteczki zalecano ją dla kobiet w ciąży.

W XII wiecznych zapisach czeskich można znaleźć zapisy, że na Śląsku i w Wielkopolsce kmiecie tak wędzą polędwice, że choć surowa to rozpływa się w ustach. Najstarsze zapisy mówią o polędwicy wędzonej, wraz z pojawieniem się zakonów już w XV wieku możemy znaleźć opisy polędwicy gotowanej. Tak więc historyczne jest to tradycyjna polska potrwa. Wyjaśnić tu należy że pierwotnie była to wyłącznie polędwica, lecz już w okresie „potopu szwedzkiego” na tą sama metodę zaczęto przygotowywać schab ala polędwica. Rabujący polską wieś Szwedzi opisywali, że w chłopskich chatach w komorach przechowywano całe połcie wędzonego schabu a także wędzonego i gotowanego w smaku przypominającego polędwicę. Była to zdobycz szczególnie poszukiwana. Po rozbiorach ta potrwa trafiła na stoły niemieckie i austryjackie.

Skąd się wzięły jej obecne nazwy? Polędwica sopocka jest nazwą zwyczajową utrwaloną w świadomości niektórych konsumentów z okresu, kiedy obowiązywały Normy Branżowe i była zdefiniowana jako wędzonka otrzymana z peklowanej polędwicy wykrojonej ze schabu wieprzowego. Polędwica łososiowa – nazwa wzięła się od struktury mięsa, jednak jest to zwykle polędwica wieprzowa podwędzana na zimno. Aktualnie w naszych sklepach polędwica to jednak najczęściej schab przygotowany zgodnie z recepturą polędwicy.

JAS